ΚΕΙΜΕΝΟ Νο1
Με αυτά, λοιπόν, τα δεδομένα κατήρθε στην Αθήνα για να αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό που ήταν πρώτος στη βαθμολογία. Ωστόσο, το ματς αυτό δεν επρόκειτο να λήξει ποτέ αφού διακόπηκε στο 26 κι ενώ στο σκορ προηγούντο ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ με 1-0. Αιτία της διακοπής υπήρξε η άρνηση του Βούλγαρου διαιτητή Ρομάντσεφ να καταλογίσει το πέναλτι στο οποίο είχε υποπέσει στο προμνησθέν λεπτό ο αμυντικός του Ολυμπιακού Σημαντήρης (χέρι). Κατόπιν τούτου, οι Μακεδόνες -πνιγμένοι από το δίκιο- απεχώρησαν από το γήπεδο αρνούμενοι να παίξουν το ρόλο του υπό σφαγή προβάτου. Η ΕΠΟ τιμώρησε, μοιραία, τον ΠΑΟΚ με δεκαπενθήμερο αποκλεισμό, μηδενισμό στο ματς με τον Ολυμπιακό και μηδενισμό επίσης στους δύο προσεχείς αγώνες των «μελανολεύκων



ΚΕΙΜΕΝΟ Νο2
Στα αξιοσημείωτα της περιόδου, ο ΠΑΟΚ γίνεται η πρώτη ομάδα στην Α' Εθνική που αποχωρεί από το γήπεδο σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη διαιτησία:
27 Νοέμβριου 1963: Την 10η αγωνιστική ολυμπιακός-ΠΑΟΚ (που αλλού;). Το ματς έγινε στη Νέα Φιλαδέλφεια λόγω έργων στο Καραϊσκάκη. Διαιτητής ο Βούλγαρος Ρουμεντσεφ. Ο ολυμπιακός προηγήθηκε στο 27 με 1-0 και δυο τρία λεπτά αργότερα ο αμυντικός του ολυμπιακού Γιαγκος Σημαντηρης αποκρούει με το χέρι μέσα από την εστία σουτ του Ραπτοπουλου, διώχνοντας την μπάλα σε κόρνερ. Όμως, ούτε πέναλτι, ούτε κόρνερ. ΑΟΥΤ!!!!!! η μπάλα σύμφωνα με τον ανεκδιήγητο διαιτητή, και ΑΟΥΤ όλος ο ΠΑΟΚ από το γήπεδο στο 34' με επικεφαλής τον Λάζαρο Τσωμο. Φυσικά ο ΠΑΟΚ μηδενίστηκε (0-2), πολλοί παίκτες τιμωρήθηκαν

ΚΕΙΜΕΝΟ Νο3
Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια, με τις αδικίες υπέρ του θρύλου και σε βάρος του ΠΑΟΚ. Συνηθισμένο φαινόμενο δυστυχώς, του ελληνικού ποδοσφαίρου. Με τη φωτογραφία αυτή σας γυρίζουμε αρκετά χρόνια πίσω και στο παιχνίδι, όπου για πρώτη φορά στην ιστορία του ο ΠΑΟΚ αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το γήπεδο, εις ένδειξη διαμαρτυρίας. Είναι το 1963 στη Νέα Φιλαδέλφεια. Ο Δικέφαλος χάνει 1-0, και ο Ραπτόπουλος στέλνει την μπάλα στα δίχτυα. Ο Σημαντίδης την διώχνει με το χέρι!!!! Όμως το γκολ αυτό δεν μέτρησε ποτέ... Ο τότε γενικός αρχηγός του ΠΑΟΚ, Λάζαρος Τσώμος, πήρε την ομάδα και αποχώρησαν
από το γήπεδο, μην μπορώντας να αντιδράσουν με διαφορετικό τρόπο στην αδικία. Οι έντεκα της φωτογραφίας που ξεκίνησαν στο παιχνίδι είναι οι:
Μουσελεμίδης,
Χασιώτης,
Λιτόπουλος,
Μακρής,
Ραπτόπουλος,
Σαββίδης,
Γιακουμής (εκλιπών),
Μουρατίδης,
Νικολαϊδης (εκλιπών),
Λέανδρος
και Παπαδόπουλος.
Σφαγές, σφαγές, σφαγές. Πως αλλιώς να ξεκινήσει κανείς να γράψει για αγώνες Ολυμπιακού - ΠΑΟΚ στην Αθήνα;
Από που να αρχίσει και που να τελειώσει κανείς;
Να θυμηθούμε τα κλεμμένα πρωταθλήματα και κύπελλα, τους τελικούς της ντροπής μέσα στο Καραϊσκάκη, τις σφαγιαστικές διαιτησίες, ή τον βίο και την πολιτεία όλων εκείνων των υπανθρώπων που οδήγησαν στη μεγαλύτερη παραχάραξη της ιστορίας του Ελληνικού ποδοσφαίρου;

Αν ξεκινήσουμε να γράψουμε για όλα όσα έχουν συμβεί στο παρελθόν, δεν θα μας έφτανε ούτε τόμος. Κι επειδή από κάπου έπρεπε να γίνει η αρχή, σκεφτήκαμε να αναφερθούμε στο πρώτο και σημαντικότατο περιστατικό που συνέβη από την καθιέρωση της Α' Εθνικής, και δεν ήταν άλλο από την πρώτη απόπειρα εναντίωσης απέναντι στην ομάδα-σύμβολο της σαπίλας, που για να πλησιάσεις πρέπει να πιάσεις τη μύτη σου, και να κλείσεις τα μάτια σου.

Τετάρτη 27 Νοεμβρίου 1963. 10η αγωνιστική της περιόδου 1963-64, και ο ΠΑΟΚ έχει ήδη μπει σφήνα στο αθηναϊκό αμαρτωλό τρίγωνου, ευρισκόμενος μόλις 3 βαθμούς πίσω από τον πρωτοπόρο Ολυμπιακό. Ο αγώνας της Νέας Φιλαδέλφειας (στο Καραϊσκάκη γινόταν έργα) ανάμεσα στις δύο ομάδες αυτοδίκαια έπαιρνε τον Χαρακτηρισμό του ντέρμπι. Στο 27' ο Ολυμπιακός προηγήθηκε με τον Βασίλειο, και μόλις 3 λεπτά αργότερα έγινε η φάση που ξεγύμνωσε στα μάτια όλων των υγιώς σκεπτόμενων φιλάθλων το πραγματικό πρόσωπο εκείνων που κρατούσαν (και οι άξιοι απόγονοί τους ακόμη κρατούν) τις τύχες του Ελληνικού ποδοσφαίρου στα χέρια τους. Ο αμυντικός του Δικέφαλου Τάκης Ραπτόπουλος σούταρε στην ανυπεράσπιστη εστία, για να ουμβεί το απίστευτο: Ο αμυντικός του Ολυμπιακού Σημαντήρης βγάζει τη μπάλα με το χέρι σαν τερματοφύλακας ΜΕΣΑ από την εστία, και στη συνέχεια ένας συμπαίκτης του τη βγάζει κόρνερ. Τι υπέδειξε ο διαιτητής; ΑΟΥΤ! Αυτό ήταν! Οι ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ μη ανεχόμενοι την κοροϊδία, και παροτρυνόμενοι από τον Ούγγρο προπονητή του Δικέφαλου Μπαλμποαάι αποχωρούν από το γήπεδο (στη φωτογραφία δεξιά διακρίνεται ο Λιτόπουλος με λυγμούς να κατεβαίνει την καταπακτή, ακολουθούμενος από τους Σαββίδη, Νικολαίδη, Λέανδρο, Μουσελεμίδη, Ραπτόπουλο, Χασιώω και Μουρατίδη).

Ήταν πραγματικά μεγάλο τόλμημα την εποχή εκείνη μια τέτοια κίνηση, γιατί όχι μόνο για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου συνέβαινε κάτι τέτοιο, αλλά γιατί είχε επιτέλους βρεθεί ένας σύλλογος, που είχε το θάρρος και το ηθικό ανάστημα να εναντιωθεί στους νεκροθάφτες του ποδοσφαίρου.

Διαιτητής του αγώνα ήταν ένας Βούλγαρος, Ρουμέντσεφ το ονοματάκι του. Ήταν διεθνής διαιτητής, με σήμα της FIFA, άρα καθόλου άσχετος περί στοιχειωδών κανονισμών ποδοσφαίρου. Οι φωστήρες της ΕΠΟ κουβαλούσαν την εποχή εκείνη ξένους διαιτητές όχι βέβαια για κανενός είδους αναβάθμιση, αλλά για να τους έχουν πιο εύκολα του χεριού τους.

Ήταν κοινό μυστικό ότι οιξένοι διαιτητές, ειδικά από τις τότε Ανατολικές χώρες, τα άρπαζαν εντελώς αβασάνιστα, η παρουσία άλλωστε του Βούλγαρου επί μία εβδομάδα στην Αθήνα πριν τον αγώνα μαρτυρά ακόμη πιο έντονα τις προσπάθειες που κατέβαλαν ορισμένοι για να Βρεθεί τρόπος να σταματηθεί η ανερχόμενη δύναμπ του Ελληνικού ποδοσφαίρου που λεγόταν ΠΑΟΚ.

Αργότερα Βέβαια τη θέση του Βούλγαρου στις χρυσές σελίδες δόξας της ομάδας του Βρωμολίμανου πήραν άλλοι σφαγείς όπως Μίχας, Φακής, Τσουκαλαδέλης, Πλατόπουλος κ.λπ.

Τον αγώνα εκείνο είχε συνοδεύσει κι ένα ακόμη σκανδαλάκι, που μετά απ' όσα επακολούθησαν φάνταζε ωχρό. Ο αγώνας εκείνος επρόκειτο να γίνει 3 ημέρες νωρίτερα, την Κυριακή, όπως και όλοι οι υπόλοιποι της αγωνιστικής. Οι χαϊδεμένοι όμως παίκτες του Ολυμπιακού αισθανόταν. . . κουρασμένοι (την προηγούμενη Τετάρτη έπαιζαν με τη Λυών για το Κυπελλούχων και έφαγαν τέσσερα), ζήτησαν μετάθεση του αγώνα, κάτι που απαγορευόταν σύμφωνα με τους κανονισμούς της εποχής. (Και π ΑΕΚ είχε ζητήσει τέτοια μετάθεση επειδή έπαιζε με τη Μονακό και της το αρνήθηκαν!) Και ενώ η απόφαση της μετάθεσης πάρθηκε, κανείς δεν μπήκε στον κόπο να ειδοποιήσει τον ΠΑΟΚ, η αποστολή του οποίου ήταν ήδη στην ώρα της στη Νέα Φιλαδέλφεια! Αναγκάστηκαν στη συνέχεια να επιστρέψουν στη Θεσσαλονίκη και να επανέλθουν τρεις ημέρες αργότερα, κι επειδή τα οικονομικά την εποχή εκείνη δεν ήταν καθόλου ανθηρά, χρειάστηκε η συμβολή της ΕΠΣΜ για να καλυφθούν εκ νέου τα έξοδα μετακίνησης. . .
Για την ιστορία να πούμε πως ο ΠΑΟΚ μηδενίστηκε και έχασε το ματς με 2-0 χωρίς αγώνα, όπως και το παιχνίδι της επόμενης αγωνιστικής με αντίπαλο τον Απόλλωνα (0-2 χωρίς αγώνα σ' ένα ματς που επρόκειτο να γίνει στην ΤΟΥΜΠΑ). Η τιμωρία βέβαια εκείνη δεν ήταν τίποτα μπροστά στα όσα επακολούθπσαν τα επόμενα χρόνια. Ο ΠΑΟΚ πλήρωσε πολύ ακριβά την ενέργεια εκείνη.

Ήδη ο μεγαλύτερος σύλλογος του Βορρά έμπαινε για τα καλό στο μάτι της Αθήνας, και η υπόθεση Κούδα που ακολούθησε λίγα χρόνια αργότερα, ταυτόχρονα με το γιγάντωμα και την κυριαρχία του μεγάλου ΠΑΟΚ, έκανε τον εναντίον του πόλεμο ακόμη πιο λυσσαλέο.

Η αρχή όμως είχε γίνει. Το νερό είχε μπει για τα καλά στο αυλάκι εκείνο το απόγευμα του Νοεμβρίου του '63, και το πρώτο δείγμα αντίστασης ήταν ένα γεγονός που σημάδεψε αργότερα γενιές και γενιές φιλάθλων που αισθάνθηκαν στο πετσί τους την αδικία, απ' αυτούς που αυτοαποκλήθηκαν ως ο θρύλος του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Και ο μοναδικός σύλλογος που τάχθηκε να σηκώσει στις πλάτες του αυτό το φορτίο, δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από αυτόν που έχει τον πιο ασυμβίβαστο ΛΑΟ: Από τον ΠΑΟΚ